در مقالهنویسی ادبی روشهای مختلفی وجود دارد. در مَثَل، عدهای فقط به نقد آثار رغبت دارند و عدهای به تحقیق در آنها. روش کامیار عابدی (متولد 1347) تلفیق نقد و تحقیق بوده است. او کوشیده است تا دیدگاههای انتقادی را در کنار تحقیق به پیش بَرَد. علاوهبراین، وی در بخشی از نوشتههای خود به شناخت و تحلیل مجموعه آثار یک شاعر و ادیب پرداخته است. میتوان این نوع مقالهنویسی را «چهرهپژوهی» نامید. در مجموعۀ حاضر بیستوپنج چهرهپژوهی به قلم این پژوهشگر و منتقد ادبی دربارۀ شاعران و ادیبان ایران از دورۀ بیداری تا عصر ما گردآوری شده است. این مقالهها هم دربارۀ کسانی است که شناخته و هم کسانی که کمتر شناخته شدهاند یا شاید گاه ناشناخته ماندهاند. اما ویژگی مشترک این شاعران و ادیبان این است که آنان، اغلب، کم یا زیاد به نوآوری اندیشیدهاند:
اسماعیل شاهرودی، سیاوش کسرایی، مفتون امینی، امیرهوشنگ ابتهاج، بیژن جلالی، مهدی اخوانثالث، سهراب سپهری، کریم امامی، فروغ فرخزاد، محمود کیانوش، هوشنگ گلشیری، میمنت میرصادقی، احمدرضا احمدی، م.ع. سپانلو، عباس کیارستمی، قاسم هاشمینژاد، هوشنگ آزادیور، محمدعلی بهمنی، هوشنگ صهبا، محمد مختاری، خسرو گلسرخی، سیروس مُشفقی، محمد بیابانی، حسین منزوی، حسن عالیزاده.
